“Bir lider kalabalık karşısında konuşurken o üç kelimeyi telaffuz etmezdi: lütfen, özür, teşekkür. Lider medeni olmayandı. Medeni olmadığı için liderdi. İçinde hala atalarından miras asgari bir vahşilik taşıdığı için hükmedebiliyordu evrimlerini tamamlamış benzerlerine.”
Hakan Günday
“Hep ölümü gösteren bir pusulaydı.. Hayatın yosun tutmuş tarafında yaşardı.”
Hiçbir şeyden korkmazdı. Ne ölmekten, ne yaşamaktan, ne Tanrı’dan… ne de beni üzmekten. Ve ben ona aşık olmuştum.. Bu ‘korkunç’ bir şeydi.
“Anlamıyorum. Oyun nerede bitiyor, hayat nerede başlıyor, hiç anlamıyorum. Hayat nerede bitiyor, ölüm nerede başlıyor? Ölümün bize bu kadar yaklaşmasına neden izin veriyoruz anlamıyorum. Tedbirlerimizi almalıydık; ölümün bizi böyle en hazırlıksız olduğumuz anda yakalamasını önlemeliydik. Bu hepimize bir ihtardır. Neden bahçeye bakıyorum, biliyor musun? Ölümü seyrediyorum.”
[Oğuz Atay, Oyunlarla Yaşayanlar]
Hiç benzemezdik birbirimize. Sanırım bu yüzden seviyordum onu. ‘Ben bana benzeyenleri sevmem.’
Bir seçim yapmalısın: Ya ne kadar acı verici olursa olsun kendini sıkıp siste önünde beliren şeylere bakacaksın ya da kendini rahat bırakıp kaybolacaksın…
Ken Kesey, Guguk Kuşu
Hayat Murat Menteş romanları gibi olsaydı ne güzel olurdu.
-Sana bir şey sorabilir miyim?
+Sormanı engelleyebilir miyim?
-Gerçekten de siyahtan korkuyor musun?
+Hayır, ben ışığın yok olmasından korkuyorum.
-Yani körlük gibi mi?
+Hayır ölmek gibi.
-John Logan, Kırmızı
Tanrı’nın varlığını yok saymıyorum; “böyle bir Tanrı’nın” varlığını istemiyorum.
eğer bir Tanrı varsa, kesinlikle tiyatro sahnelerinde beden bulmuş olmalı..
Melodilerle dünyayı değiştirmek isterdim..
“Ona bakınca kendimi dünyanın en şanslı ve en kısmetsiz adamı gibi hissediyordum. Hayatımın başlamadan biteceğini anlıyordum. Ölüm döşeğindeki kahin gibi tesellisizdim. Hüsran ile cesaretin kesiştiği kavşakta… Devletin ve tabiatın kanunlarını çiğneyecektim.”
Murat Menteş, Ruhi Mücerret
